
yine kestiniz yolumu
kırıldı kanatlarım
ağır yaralanmış iki bacak gibi bekliyorum
bu yorgun ruhum sığmıyor artık bedenime
ruhum en koyu, en derin maviliklerde
kendi kıyametimi yaşıyorum
yoruldum
yoruldum
ne sanıyorsunuz kendinizi
kimsiniz
nesiniz
hasta yıllarınızın ilacı ben değilim
kırılmıyorum artık
parçalanıyorum
görmüyorsunuz
görmüyorsunuz
çıkardım maskeyi
bir kibrite bakar, yakıyorum artık
ellerimi kavuşturdum birbirine
kimseye dokunmadan
kendi göçüme başlıyorum...yol benim
__arzu-keş__